24.12.05

Pesadillas antes de Navidad

A media mañana cojo el tren para ir a Palma. He quedado con E., el de la sonrisa de Baco. Me acompaña durante el trayecto A Perfect Circle y su decimotercer peldaño. El tren tiene algo de deprimente: ese atravesar de todas esas zonas de la ciudad grises, tristes, como adormecidas por drogas, calles vacías donde apenas sobrevive un coche desguazado o paredes llenas de graffittis que se desmoronan. Entre la música y el paisaje, llego deprimido a mi destino. Subo a ver a E.; él tampoco las tiene todas consigo. Pero me ha prometido un texto para el fanzine y va a cumplir con su palabra. Salimos de vagabundeo como nuevos Virgilio y Dante. Nuredduna, Sindicato, Plaza Mayor, Jaime II, Correos, Paz, callejuelas hasta Atarazanas, donde retrocedemos hacia el Consulat, subimos a Sa Faixina, erramos por Santa Catalina, volvemos a cruzar la Riera, Jaime III, Born, callejuelas hasta comprobar que el Café Central está cerrado, el Can Joan de S´Aigo de al lado del Sans lleno hasta la bandera y Literanta con el cierre echado. Terminamos en Santa Eulàlia, cansados de vagar sin rumbo. Hemos hablado poco durante el trayecto, como dos lobos cuya mutua compañía es suficiente para reconfortarlos. Una vez allí, E. escribe y escribe, mientras yo hojeo un número de Hellblazer y un volumen bilingüe de Coleridge. Finalmente, E. termina y el resultado es un texto que le es fiel a su particular ética peripatética. Entonces llama a su móvil una antigua amiga. Es el momento de desaparecer. Vuelvo a la estación. Las mismas caras de perdedores (en ellas adivino la mía) esperan el mismo tren que yo. Termino el día cenando pan y un triste fiambre, maquetando el fanzine, ahora ya casi completo, y viendo una película de zombies aborrecible. Feliz Navidad a todos, bastardos.

Suena: Jerry Cantrell - Degradation Trip.

12.12.05

Se lamenta de una vida pasada

En otra vida debí de ser el puto Casanova, porque lo que es en ésta, madre mía, nada de nada. Qué mal fario.

Suena: Pink Martini - Hang On Little Tomato.

26.11.05

Doctorado en dolor


Mientras nos adentrábamos en el crudo invierno, la ciudad se iba enfriando, y al mismo tiempo distanciando de mí. Las distintas estaciones nos hacen descubrir una nueva ciudad en sus respectivos pasos, y el invierno no es excepción. El frío impenitente se hace afilado. Me recuerda al de Madrid, por lo nuevo que resulta sentirlo tan intolerable, tan fuerte. Y Madrid me recuerda a ella... Pero eso debo dejarlo aparte, o será peor.
La ciudad, pues, se enajena, se hace extraña. Salgo del coche, me ciño la cazadora, y de mi brazo van fantasmas que enmudecen cuando me vuelvo a mirarlos. Cruzo un gran paso de peatones, rodeado de luces de navidad, escaparates, coches impacientes. No parece Palma. Parece otra urbe despiadada. Me pregunto si no sería mejor vivir en el campo, y no ver esas caras grises, esas personas sin alma, esa ciudad que agoniza como una puta pasada de heroína. Pero no estoy hecho para el campo. Tampoco para esta metrópoli que, cuando quiere, se deshumaniza como una maldita sirena ahogamarineros.

(Estamos llenos de silencios, de secretos, de rencores, de soledad. De palabras que omitimos por pereza, por hipocresía o por conveniencia. Una a una, a medida que la madrugada avanza, las ventanas se van apagando hasta que no soy más que un faro que alumbra a las infinitas tinieblas que me rodean. Estoy solo. Esto era vivir. Hoy os odio a todos sin excepción.)

Suena: Tom Waits - God´s away on business.

23.11.05

Happiness is a warmed comic strip

El domingo fue especialmente aburrido en el trabajo. No obstante, pude escribir medio poema (qué bien sienta dejarse llevar y, por fin, escribir unos versos que valgan la pena. En ese momento, te evaporas de la realidad: el universo son las palabras y uno es Dios), y dos tiras para el EJL -una de ellas fantástica, al menos en mi opinión. Aunque otras cosas no fueran bien en mi vida (y con eso quiero decir mujeres), al menos los proyectos (y con eso quiero decir la tira cómica y su proyección) eran los que ocupaban mis pensamientos y me distraían de entristecerme. Y quizá, si lo pensaba un poco más profundamente, podría ver que me estaba ilusionando con un trabajo que en el fondo no interesa más que a cuatro pelagatos. Pero la vida es poner esas ficciones de satisfacción ante los ojos antes de que se acabe la función definitivamente.

Suena: Vince Guaraldi Trio - A boy named Charlie Brown.

15.11.05

Who Are You

Estoy: escribiendo este test.
Quiero: estar en paz conmigo mismo. Que mis proyectos terminen por funcionar.
Tengo: demasiado tiempo libre.
Deseo: no desear nada.
Odio: La hipocresía, la prepotencia, la sensación de impotencia...
Perdí: a muchas de las personas a las que amé, de diferentes formas.
Escucho: Parálisis Permanente - Grabaciones completas.
Le tengo miedo a: la palabra "fin" en todos los ambitos. Me cuesta mucho pasar página.
Estoy encantado de: haber encontrado a las personas que he encontrado por el camino.
Lamento: ser tan torpe, tan holgazán, tan vergonzoso, tan manazas, tan estúpido... Paradme cuando queráis...
Amo: el Arte. La música, la literatura...
Yo siempre: he pensado que estoy hecho de una madera distinta, aunque no sé si es bueno o malo.
No estoy: en lo que debería estar.
Canto: cuando estoy solo.
Bailo: nunca, bajo ningún concepto.
Lloro: con una película, con una canción, con un libro...
Me confundo con: los nombres. Me cuesta retenerlos.
Necesito: alguien que me abrace.
Mi madre piensa de mi que soy: un adolescente o un adulto, dependiendo de sus intereses.
Mi padre piensa de mi que soy: lo mismo de antes.
Mi novia piensa de mi que soy: una entelequia, porque no tengo.
Me da vergüenza cuando: tengo que llamar a alguien por teléfono.
Me pone feliz: pasar un buen rato con los amigos.
Te pone triste: Estar solo, comerme el coco.
Te duele: la barriga por las mañanas. La cabeza con cierta frecuencia. El stress maneja mi cerebro como le da la gana.

(Robado a Medusa.)

A heart full of soul

"Fue a recoger el carrete revelado pero pronto le invadió la sensación de que no debía entregárselo. Esas fotografías atestiguaban lo que había pasado, que realmente había sido así, que no se lo había imaginado. Ahora, con la distancia de la memoria, todos los detalles, todas pequeñas circunstancias encajaban perfectamente. Ella se había dejado querer en aquella ocasión, se había dejado llevar, lo supo ya en el momento en que sus manos no iban a las suyas cuando iban por la calle. Si en otras ocasiones él se emocionó por su fervor, ahora su tibieza le desilusionó.
Si ahora le entregaba las fotos, ya no quedaría nada de todo aquello, aunque se pudieran volver a sacar copias, aunque él se quedase las originales. Ella se llevaría esos buenos recuerdos y ya no quedaría nada. "

Harry Block, Dale mis recuerdos al Catalonia Rubens.

12.11.05

Close to me

Recorda: Whenever I?m alone with you, you make me feel...

De repente, en la autopista, me asalta una certeza: un hombre no es sino la suma de las mujeres que han pasado por su vida.

(Maldita, voy a tardar en desintoxicarme).

8.11.05

This is the new shit

La codicia, que es uno de los pecados capitales, me llevó a ir haciendo experimentos para ver por qué no funcionaba el Emule. Tras probar decenas de combinaciones, versiones, mods, probé por hacer lo último que habría querido: reinstalar Windows. Sí, quizá sea un exagerado, pero veo como tener que pasar una temporada en el infierno esto de volver a instalarlo todo, más que nada, por la cruz que suponen codecs, controladores y todas esas cosas que uno va dando al ordenador un poco como haciendo un ritual, esperando que las ofrendas sean gratas a los despiadados dioses de la tecnología y todo termine bien.
Bien, vuelta a empezar. ¿Pero qué ocurre ahora? Que por muchos antivirus, lavaadwares, bloqueaventanas y protegesistemas que paso, el problema persiste: ventanas y más ventanas, algunas en marcos diferentes, otras flotantes, me acosan, como si en un semáforo se acercara una hora de vagabundos prestos a querer limpiarme el parabrisas. Mientras sigo haciendo pruebas, pasando programas, actualizando sistemas y esperando respuesta de foros de ayuda -por suerte, o por desgracia, la red está llena de marineros en aguas malditas como yo-, el ordenador me sigue haciendo cástings para emular a Job. Y me pregunto si ha valido la pena todo esto por descargar unas cuantas cosas -me da que no- y si realmente voy a tener la paciencia para seguir con este proceso y llevarlo a buen término antes de emprenderla a hachazos y desear una muerte horrible a todos los que programan esos programas intrusistas. Dios, qué mala ostia gasto hoy.
Suena: Marilyn Manson - Lets we forget (The best of).

6.11.05

Salidas profesionales

"En general, els estudis de la llicenciatura de Filologia Hispànica, com també els altres estudis d'humanitats, doten a qui els supera d'una capacitat d'adaptació a un mercat laboral en expansió. És a dir, resulta relativament fàcil passar de les litterae humaniores a les tasques pròpies de la gestió de la cultura, espai de treball molt menys accessible des d'altres especialitats. Així i tot, pel fet de tractar-se d'una filologia centrada en la llengua i la literatura espanyoles, és a aquest creixent àmbit d'aplicació a què ens hem de referir.
Cada vegada més, com demostren les xifres de creixement de la presència de la llengua espanyola en el món, són necessaris professionals que cobreixin la demanda d'ensenyament d'aquesta llengua i de la cultura que expressa. En centres docents de tots els nivells arreu del món, l'espanyol esdevé la segona llengua d'elecció majoritària, reflectint amb això la seva situació real a la societat. A més, aquesta demanda genera altres necessitats derivades de la creació de continguts: tot tipus de llibres i documentació, increment de la premsa periòdica, elaboració de materials didàctics, presència a les instàncies de decisió de les polítiques governamentals sobre planificació lingüística, possibilitat de treballar en camps interdisciplinaris, conjuntament amb sociòlegs, historiadors, sense oblidar el nou fenomen d'Internet, on l'espanyol experimenta des de fa poc un desenvolupament encara més fort. Es fa cada vegada més necessària la formació de professionals competents en el camp de les lletres hispàniques, que realitzin investigacions, textos, manuals, documentals, guions, així com la correcció d'estil i la crítica literària, per respondre a una oferta laboral emergent en la societat del coneixement."

Blablabla, todo mentiras.

28.10.05

Vientos de cambio


Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow dream away
in the wind of change
Puede que sólo conozcáis una o dos canciones de los Scorpions (sí, todo el mundo conoce "Still loving you"). Puede que sean muy ochenteros, muy exagerados, todo lo que queráis. Pero escribieron algunas de las mejores canciones rock de todos los tiempos. Una de ellas es este "Wind of Change". Al igual que "Yellow Raven" o "Crying Days". Insuperable.

26.10.05

Sal fuera: Ressurrection - 6th communion


Tras el viaje, podía decir que, al menos, había recuperado una gran parte de mi equilibrio emocional, y volvía con ganas de ir a por todas. Rors me había picado la idea de resucitar el Cisne Negro de papel; había vuelto con ideas y con esperanzas para el futuro en muchos sentidos. Volver, por ejemplo, a ver a El Hombre Que Pía, visitar su cubil y ver su obra había estimulado mucho mis ganas de trabajar y de construir cosas. E incluso la primera noche que dormí de nuevo en Palma hallé la manera de cerrar de una vez mis estudios. De pronto es como si todo encajara.

P.d.: Jesús nunca dijo aquello de "Levántate y anda". Eso se lo dejaremos a los programas matutinos de radio. Jesús dijo "Sal fuera". Obsérvese qué interesante juego de palabras puede establecerse.


Suena: Skeletal Family - Futile Combat.

15.10.05

I cut myself out, sometimes by mistake. Apuntes.

Después de leer Leviatán, de Paul Auster, me había dejado contagiar por la atmósfera de la novela, por el aire romántico de sus personajes. Poder ser un escritor, tener un sitio donde poder escribir en paz, probar suerte, llegar a ser algo. Vivir de la literatura, qué joya, amigos.
Sí, tener un sitio donde retirarme a escribir, tranquilo, lejos de todo, de todos y de todas. En paz. Sin ver, escuchar, tocar ni oler a nadie. Ser un cascarrabias al estilo de Juan Ramón Jiménez.
Llevado, pues, por ese contagio, pensé en retomar un viejo proyecto -que mencioné en un post anterior- y presentarlo a un concurso donde podría tener un mínimo de posibilidades. No estaba seguro de poder hacerlo, es más, tendría que ver si mi constancia me daría su aprobación.

Como si fuera un adolescente, mi admiración por el cantante Rozz Williams estaba haciéndome plantear si realmente tenía la edad que tenía. ¿Cómo crear esa aura, ese magnetismo, que envuelve a un mito? No es que quisiera a aspirar a algo tan grande -bueno, para qué mentir, quizá sí-, pero sí a vislumbrar de qué naturaleza está hecha la genialidad. Desde luego, si era muy necesaria la parte innata, ibamos servidos yo y mis clones.

Cada vez estaba más convencido de que las mujeres eran un género que era mejor tener lejos. Cuanto más lejos mejor. Admirar una idea, y que la idea se mantuviera ahí, lejos, como idea.

Suena: Shadow Project - "Holy Hell".

14.10.05

Tránsitos

Uno de mis problemas es confundir la vida con la representación de la vida.

Suena: A Perfect Circle - "Orestes".

11.10.05

Don´t tell mum I´m a blogger. She thinks I´m a piano player in a whorehouse.

Pensando en cerrar este chiringuito y dejarlo languidecer en sus cenizas hasta que el Fénix vuelva a despertar. Hace semanas, quizá meses, que no escribo nada decente aquí. No estoy contento de cómo llevo los blogs últimamente. Hace unas cuantas semanas que he dejado de escribir en todos los frentes, incluso en el diario de papel. Tal vez tenga demasiados sitios en los que pensar, en los que escribir, y no me sobra el tiempo. Pero al mismo tiempo me siento inútil si no escribo. Pero lo que escribo son simplemente pamplinas estúpidas. No sé qué hacer.

Suena: Type O Negative - "Too Late: Frozen".

4.10.05

Pigmalion eras tú

Querer escapar y no saber a dónde. Cada noche aparecen Galateas para ser contempladas, y quizás poder ser amadas, pero siempre son frío mármol. Siempre.

Vosotras sois las que pasáis y yo permanezco. Sigo mi camino maldito hacia el infierno. Tratadme como alguien especial y lo seré.

30.9.05

Era de noche y, sin embargo, llovía

Como en aquella cueva de las maravillas donde de día unas estatuas demasiado realistas yacían en un patio excavado en la roca y al atarceder, se convertían en soldados que combatían con unos ghules que finalmente los devoraban, noche tras noche, hasta el final de los tiempos, había heridas que se abrían y volvían a sangrar sólo de noche.
Eran esas noches en las que un gesto, una palabra o una conversación te llevaba a pensar todo aquello que había dejado atrás y que el polvo del camino se estaba encargando de enterrar en la cuneta. Pero los muertos siempre huelen a cadáver, al menos, hasta que ya no hay cadáver.


Suena: Shadow Project - From the Heart.

25.9.05

Medusa

My sweet Medusa, by Medusa_thedollmaker

When all you have left are your memories
And diamonds and pearls for company
I'll be sailing to St. Lucia on the ocean breeze
With the moon and my scars for company

In your bedroom you keep an iron cage
Where a blackbird sings her freedom song
For you know the true value of having slaves
They sing the saddest of songs

Medusa you robbed me of my youth
Abandoned me on the tropic of solitude
Seducer of the shipwrecked and forlorn
You told me to undress
Then crowned my head with thorns

Medusa you robbed me of my youth
Abandoned me on the tropic of solitude
Seducer of the shipwrecked and forlorn
You told me to get dressed
Then turned my heart to stone

(Brendan Perry - "Medusa")

22.9.05

Tea for one

Querido amigo, a veces creo que deberíamos olvidarnos de las mujeres. Por completo. No sólo de palabra, como hacemos siempre, sino también de pensamiento, obra y omisión. Hacer borrón y cuenta nueva y ni tan siquiera plantearse si uno busca o no busca, si encuentra o no encuentra: simplemente seguir la vida disfrutando de lo que uno tiene, no lamentando lo que no. Pero ya sé que es difícil, y que, por más que uno quiera, no se pueden evitar todas las situaciones en las que uno preferiría no verse. Así pues, ¿qué hacer? Ni yo mismo lo sé; es más, soy el primero en hablar de una manera y luego actuar de otra cuando llega un momento crítico. Será que la estupidez nos viene de serie a los hombres. Eso, desde luego, es algo que no nos discutirá nadie. Lo cierto es que una mujer sola puede hacer lo que ni los dioses: conseguir que el renegó de la divinidad vuelva de nuevo los ojos hacia ella. Si es que en el fondo, somos débiles.

Suena: Rozz Williams & Gitane Demone - In Every Dream Home a Heartache.

Objetivos del año

Decíamos hace un año: · Dejar el tema académico . Centrarse en el cómic. Lo demás no tiene sentido. Publicar algo más de cómic. ¿Lo he c...